دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 15 4 2014 08 23 A Review and Critique of Proofs for Divine Justice in Allamah Tabatabaii's View بررسی و نقد براهین عدل الاهی از دیدگاه محمدحسین طباطبایی 105 124 18 10.22091/pfk.2014.18 FA محسن فتاحی اردکانی مشغول به سطح چهار حوزه و دانشجوی دکتری شیعه‌شناسی (کلام شیعه) دانشگاه ادیان و مذاهب. Journal Article 2015 02 18 In Allamah Mohammad Hussein Tabatabaii's view, the essence of justice is equality and balance among things, such that everything is placed in its deserved position. He believes that justice is coextensive and concomitant of goodness. On the other hand, in his Al-Mizan Commentary, he bases divine acts on rational goodness and badness. In his view, therefore, divine command and forbiddance are based on justice as well. In philosophical and theological books, he resorts to several transmitted and intellectual proofs to prove divine justice. The present paper attempts to review some of these proofs which Tabatabaii believes can be used to prove divine justice. Some of these proofs are the proof of Necessary Existence by itself, God's being by essence, proof of the Righteous, and proof of Providence. از نگاه محمدحسین طباطبایی، حقیقت عدل همان مساوات و موازنه بین امور است، به طوری که هر چیزی در جایگاهی که استحقاق آن را دارد، یعنی در جایگاه شایسته‌اش، قرار گیرد. ایشان عدل را مساوق و ملازم با حسن می‌دانند و از طرفی در تفسیر المیزان افعال الاهی را مبتنی بر حسن و قبح عقلی قرار داده‌اند. پس از نگاه ایشان اوامر و نواهی الاهی مبتنی بر عدل نیز هست. برای اثبات عدل الاهی در کتب فلسفی و کلامی به براهین عقلی و نقلی متعددی تمسک شده که در این مقاله می‌کوشیم به بررسی برخی از براهین عدل الاهی بپردازیم، که از نظر طباطبایی می‌توان در جهت اثبات عدل الاهی از آنها بهره جست؛ براهینی از قبیل واجب‌الوجود بالذات بودن خداوند، برهان صدیقین، و برهان عنایت https://pfk.qom.ac.ir/article_18_a9329bd1e12fc17ce8e9cc2b9d551876.pdf