دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 16 1 2014 11 22 A Study on the Cohesion in the Belief in the Preservation of the Soul along with the Corruption of Body بررسی انسجام در قول به بقای نفس همراه با فساد بدن 33 56 20 10.22091/pfk.2014.20 FA سید احمد شاهرخی استاد یار دانشگاه قم Journal Article 2015 03 17 The corruption of body after the departure of soul is a visible fact which needs no proof. Given the involvement of body in the creation of soul, however, the fact that soul does not corrupt along with the corruption of body needs to be proved. Therefore, the present paper seeks to provide an answer to this fundamental question "how does the soul continues to survive after the corruption of body while the body involves in its creation?" from the view of three great Muslim philosophers, Avicenna, Sohrevardi, and Sadr al-din Shirazi. The review of these philosophers' answers to the question indicates that Sadr al-din Shirazi, who differentiates between the creation and survival of soul in terms of immateriality, holds that body can be the condition of soul's creation at the beginning of the creation, but soul is needless of body for its survival. On the contrary, Avicenna and Sohrevardi, who regard soul as immaterial in creation and survival, hold that soul depends on receptive cause (body) and efficient cause in both creation and survival and that denying soul's dependence on receptive cause (body) in survival phase and its non-corruption along with corruption of body is a baseless claim. <br />  فاسد شدن بدن بعد از جدایی نفس امری محسوس است که به استدلال نیازی ندارد. اما با توجه به دخالتی که بدن در حدوث نفس دارد فاسد نشدن نفس با زوال بدن نیازمند برهان است. از این‌رو مقاله پیش رو در تلاش است از منظر سه فیلسوف بزرگ اسلامی، ‌ابن‌سینا، سهروردی و صدرالدین شیرازی به این پرسش پایه‌ای در فلسفه اسلامی ‌پاسخ دهد که «چگونه با وجود دخالت بدن در حدوث نفس، با زوال بدن، نفس همچنان باقی می‌ماند؟». در بررسی پاسخ‌های این سه فیلسوف به پرسش یادشده به نظر می‌رسد طبق نظر صدرالدین شیرازی، که بین حدوث و بقای نفس از حیث تجرد تفاوت می‌گذارد، بدن می‌تواند در ابتدای پیدایش، شرط حدوث نفس باشد، ولی در بقا بی‌نیاز از بدن باشد. اما طبق دیدگاه ابن‌سینا و سهروردی که نفس را در حدوث و بقا مجرد می‌دانند نفس در هر دو حالت وابسته به علت قابلی (بدن) و علت فاعلی است و نفی وابستگی نفس به علت قابلی (بدن) در مرحله بقا و عدم فساد آن با زوال بدن ادعایی بدون دلیل است. <br />  https://pfk.qom.ac.ir/article_20_4e83595fda942d2adccc7dc3f413f971.pdf