دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 10 4 2009 08 23 An Essay on Hume’s Aesthetics منتقدان واقعی معیار قضاوت زیبایی‌شناسی از دیدگاه هیوم 157 176 202 10.22091/pfk.2009.202 FA محسن بهلولی فسخودی عضو هیات علمی بنیاد دانشنامه بزرگ فارسی Journal Article 2015 08 15 In his discussions about aesthetics, Hume seeks for a key to the controversial issue of passion. He thinks things are not fine-looking in themselves, rather the mind which considers the objects creates the beauty. Apparently, he raises a paradoxical claim. On the one hand, beauty is regarded something mental and completely subjective arisen from feelings, but on the other hand not only he suggests that we can judge about a work of art assessing its aesthetic value but also we can prefer one aesthetic judgment over another which implies an evidence of objective criteria on artistic evaluation. It is taken for granted by Hume that the intersubjectivity of aesthetic perception gives rise to achieving a collective agreement about it. Embracing the importance of aesthetic experience, nonetheless, Hume puts emphasis on the role of critics, those with some characteristics whose judgments may turn into the criterion for taste which is not of the affection category, but something real. In this paper, the author attempts to survey Hume’s emphasis on the role of critics as the reference standards for different tastes of individuals.   هیوم در مباحث زیبایی شناسی خود  به دنبال اصلی برای موضوع مناقشه انگیز ذوق است. به عقیده او زیبایی در خود اشیاء نیست، بلکه در ذهنی جای دارد که این اشیاء را مورد تامل قرار می دهد. او ظاهرا ادعایی پارادوکسیکال را مطرح می کند. از یک سو درک زیبایی امری است ذهنی و برخاسته از احساس و کاملا سوبژکتیو و از سوی دیگر می توان درباره یک اثر هنری و ارزش زیبایی شناختی آن به قضاوت نشست و حکمی زیباشناسانه را نسبت به حکم دیگر ترجیح داد که این خود نشان از وجود معیاری بیرونی و اوبژکتیو در قضاوت هنری دارد. هیوم بین الاذهانی بودن درک زیباشناختی را که موجب حصول یک توافق جمعی درباره آن می شود را امری بدیهی می دانست. اما درعین درک اهمیت تجربه زیباشناختی بر روی نقش منتقدان تکیه دارد. کسانی که با داشتن برخی ویژگیها، قضاوتشان بدل به معیار ذوق می شود که این معیار نه از جنس عاطفه بلکه امری است واقعی. در مقاله حاضر سعی بر آن است که  تاکید هیوم بر نقش منتقدان واقعی به عنوان مرجع قضاوت میان ذوق افراد بررسی و اعتبار آن سنجیده شود.     https://pfk.qom.ac.ir/article_202_bcfe4e721e45b7e5b6f59130d6f99c24.pdf