دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 4 14-13 2002 08 23 Justice as a virtue of the soul عدالت به عنوان فضیلت نفس 58 68 416 10.22091/pfk.2002.416 FA مرضیه صادقی عضو هیات علمی دانشگاه قم Journal Article 2015 08 30 <span title="مقاله حاضر درصدد تبیین عدالت فردی به عنوان فضیلت نفس و به مثابه برترین فضیلت در اخلاق در مقابل عدالت به عنوان عملی اجتماعی است.">This article seeks to explain justice as a virtue of the soul and morality as the highest virtue in the social justice as is practical. </span><span title="بحث عدالت فردی مقدم بر بحث عدالت اجتماعی است، زیرا با تربیت انسان، جامعه نیز بالطبع از افراد تربیت یافته برخوردار شده و در نتیجه، جامعه، ساختار سیاسی سالمی می‌یابد.جایگاه بحث حاضر، در اخلاق فضیلت مدار است که قائل به ارزش ذاتی فضایل">Individual just prior to the issue of social justice, because well-bred man, society naturally people are trained and thus, society, political structure intact Myyabd.jaygah present discussion, based on virtue ethics that believes in the intrinsic value of the virtues </span><span title="بوده و درباره خصایل و عادات اخلاقی با تأکید بر ویژگی‌های درونی فاعل فعل بحث می‌کند.">and about the ethos and moral habits with an emphasis on internal properties of the subject of the verb argument. </span><span title="در بحث عدالت فردی، عدالت به مثابه یک فضیلت هدایت‌گر در طی طریق صحیح زندگی است.">In the discussion of individual justice, justice as a virtue directed in the right way of life. </span><span title="در این مقاله به بررسی و تبیین نظریات افلاطون، ارسطو و نیز حکیمان مسلمان، از جمله خواجه نصیرالدین طوسی، ابن‌مسکویه و مرحوم نراقی و مقایسه آنها با یکدیگر پرداخته می‌شود. <br> <br>">In this paper, we investigate and explain the theories of Plato, Aristotle and the Muslim philosophers, including Tusi, Abnmskvyh and late Naraqi and compare them with each other will be discussed.<br /><br /></span> <span>مقاله حاضر درصدد تبیین عدالت فردی به عنوان فضیلت نفس و به مثابه برترین فضیلت در اخلاق در مقابل عدالت به عنوان عملی اجتماعی است. بحث عدالت فردی مقدم بر بحث عدالت اجتماعی است، زیرا با تربیت انسان، جامعه نیز بالطبع از افراد تربیت یافته برخوردار شده و در نتیجه، جامعه، ساختار سیاسی سالمی می‌یابد.جایگاه بحث حاضر، در اخلاق فضیلت مدار است که قائل به ارزش ذاتی فضایل بوده و درباره خصایل و عادات اخلاقی با تأکید بر ویژگی‌های درونی فاعل فعل بحث می‌کند. در بحث عدالت فردی، عدالت به مثابه یک فضیلت هدایت‌گر در طی طریق صحیح زندگی است. در این مقاله به بررسی و تبیین نظریات افلاطون، ارسطو و نیز حکیمان مسلمان، از جمله خواجه نصیرالدین طوسی، ابن‌مسکویه و مرحوم نراقی و مقایسه آنها با یکدیگر پرداخته می‌شود.</span><br />  https://pfk.qom.ac.ir/article_416_b1bd1f15dd9a77923669a8e17dfbe9a2.pdf