دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 17 1 2015 11 22 Sohrevardi's Innovative Esoteric Exegeses for the Verse of "light" تاویلات بدیع سهروردی از آیه نور 71 92 550 10.22091/pfk.2015.550 FA محمد رضا یوسفی دانشیار گروه ادبیات فارسی دانشگاه قم الهه حیدری جونقانی دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه قم Journal Article 2014 12 30  Sohrevardi should be regarded as the mediator of illuminationist and peripatetic philosophers and mystics. He deeply mixed mysticism and philosophy, such that philosophy lost its pure strictness and mysticism gained strong argumentative foundations. In other words, such individuals as Ibn Arabi, 'Aziz al-din Nasafi, and even Mulla Sadra emerged as the result of Sohrevardi's influence on philosophy and mysticism. One of the most important commonalities between peripatetic philosophy, illuminationist philosophy and Islamic mysticism is the discussion of existence which is interpreted as "light" by illuminationists and mystics. The most important manifestation of light in the Holy Quran is the verse 35 in the Chapter of "light" for which philosophers and mystics have provided different commentaries and esoteric interpretations. In his esoteric interpretations, Sohrevardi has been influenced by both peripatetic philosophers and mystics. For example, like Avicenna, he interprets "<em>La Sharqiyyah wa La Gharbiyyah</em> (neither eastern nor western)" as something which is neither intellect nor matter; like Ghazali, he interprets "<em>Shajara al-Zeytoonah</em> (olive tree)" as intellectual faculty. However, he interprets "<em>noor ala noor</em> (light upon light)" as returning of a thing to its genus while Ghazali and 'Ayn al-Qozat interpret it as prophetic spirit. The present paper discusses Sohrevardi's esoteric commentaries and interpretations of light (generally) and the verse of light (particularly) and reviews the amount of previous philosophers and mystics' influence on him as well as innovative aspects of his esoteric commentaries. <br />  <br /><br /><br />[1] . Associate professor of department of Persian language and literature, Qom University <br /><br /><br />[2] . MA student of Persian language and literature <span lang="FA">سهروردی را باید حلقه واسط فلاسفه مشایی و اشراقی و عرفا دانست. وی عرفان را عمیقاً با فلسفه درآمیخت به گونه‌ای که فلسفه از خشکی محض خویش به درآمد و عرفان پایه‌های استوار استدلالی یافت. به عبارت دیگر، علت ظهور افرادی مثل ابن‌عربی، عزیزالدین نسفی و حتی صدرای شیرازی را باید در تأثیر سهروردی بر فلسفه و عرفان جست‌وجو کرد. یکی از مهم‌ترین وجوه اشتراک فلسفه مشاء، فلسفه اشراق و عرفان اسلامی، بحث وجود است که</span><span lang="FA"> </span><span lang="FA">اشراقیان و عرفا از آن به نور تعبیر می‌کنند. مهم‌ترین جلوه نور در قرآن آیه 35 سوره نور است که فلاسفه و عرفا تأویلات و تفسیرهای متفاوتی از آن کرده‌اند. سهروردی در تأویلاتش، هم از فلاسفه مشاء تأثیر پذیرفته و هم از عرفا. مثلاً در تفسیر «لا شرقیة و لا غربیة»</span><span lang="FA"> </span><span lang="FA">مانند ابن‌سینا آن را چیزی می‌داند که نه عقل باشد نه هیولا؛ و «شجره زیتونه» را مثل غزالی قوه فکر دانسته است؛ «نور علی نور» را بازگشت هر چیزی به جنس خودش دانسته، در حالی که غزالی و عین‌القضات از آن به روح نبوی تأویل کرده‌‌اند. در این مقاله، تأویل‌ها و تفسیرهای سهروردی از نور (عموماً) و آیه نور (خصوصاً) به بحث گذاشته شده، میزان تأثیرپذیری وی از متقدمان فلاسفه و عرفا و جنبه‌های ابتکاری تأویلات او بررسی می‌شود.</span> https://pfk.qom.ac.ir/article_550_08d0be43bf45bfd57e25d51a9dde3288.pdf