دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 17 2 2016 02 20 Dualism in Platonic Theology ثنویت در الاهیات افلاطونی 51 72 579 10.22091/pfk.2016.579 FA محمد فیروزکوهی دانشجوی دکتری فلسفه دین دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات تهران 0000-0001-6933-3821 علی اکبر احمدی افرمجانی استادیار گروه فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2015 09 03 Plato's theology as a part of his intellectual system is under the influence of some components which has affected his entire thoughts. As he proposes intellectual and sensual realms in the field of ontology and metaphysics under the influence of his own Parmenidean and Heraclitean heritage, so he propounds a transcendent realm in the field of theology, in which such features as stability and even a kind of similarity with theological systems of religions can be found. However, he needs some gods to play a role in the changing world in order to exert influence and explain these changes. Therefore, a kind of theology related to this worldly realm or an emanative theology in formed. As a result, Plato's promised and familiar dualism in ontology and epistemology appears in theology as well. The present paper claims that demiurge and goodness can be regarded as two sides of a same coin and demiurge as a more individualistic and enclosed form for supreme and transcendent goodness. <br /><br />  الاهیات افلاطونی به مثابه بخشی از نظام فکری او تابع مؤلفه‌هایی است که کل پیکره اندیشه‌های او را تحت تأثیر قرار داده است. وی، همان‌گونه که در حوزه هستی‌شناسی و متافیزیک، با توجه به میراث هراکلیتی و پارمنیدسی خود، دو ساحت عقلی و حسی را مطرح می‌کند، در حوزه الاهیات نیز از یک سو قلمرو متعالی را مطرح می‌کند که در آن می‌توان ویژگی‌هایی نظیر ثبات، و حتی گونه‌ای مشابهت با صفات نظام‌های الاهیاتی ادیان، یافت. اما برای اعمال نفوذ و تبیین تغییرات به خدایانی نیاز دارد که در قلمرو جهان متغیر ایفای نقش کنند. از این‌رو الاهیاتی ناظر به ساحت این‌جهانی یا حلولی شکل می‌گیرد. بدین‌ترتیب ثنویت معهود و مألوف افلاطون در هستی‌شناسی و معرفت‌شناسی، در الاهیات نیز رخ می‌نماید. مدعای این مقاله این است که دمیورژ و خیر را می‌توان دو روی یک سکه دید و دمیورژ را صورت شخصی‌تر و انضمامی‌تری برای خیر برتر و متعالی قلمداد کرد. https://pfk.qom.ac.ir/article_579_99e66b149b70af075fe53051c4a28d37.pdf