دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 17 3 2016 05 21 Rethinking About the Reality of Miracle بازاندیشی در حقیقت اعجاز 49 70 625 10.22091/pfk.2016.625 FA علی رضا جعفرزاده کوچکی استادیار گروه الاهیات دانشگاه پیام نور، ایران فرزاد دهقانی دانشجوی کارشناسی ارشد علوم قرآن و حدیث، دانشگاه علامه طباطبایی سروش شهریاری نسب دانشجوی کارشناسی ارشد علوم قرآن و حدیث دانشکده علوم و فنون تهران. Journal Article 2015 02 28   The issue of miracle is closely related to the affirmation of Prophets’ Prophecy and is an important theological issue in the field of sciences of the Quran. Over the history, many scholars and thinkers have written about it and numerated different miraculous aspects for the Quran, including expressive miracle, hidden and mysterious reports and scientific miracle. There is unanimity about the definition of miracle which contains the concept of incapacity. However, the factor of incapacity has been ignored. If this factor is correctly explained, then the main aspect of the miracle of the Quran will be clear. The present paper first analyzes common disabling elements and characteristics between the Quran and miracles of other prophets and then reviews the definition of miracle and the aims of miracles. Finally it provides a new classification of the types of miracles. To this end, the first part of the paper represents previous scholars' views about miracle and the second part criticizes their views and proves its own claim, using Quranic verses and logical arguments. It is seems that the only miraculous aspect of the Quran is that it is the God's knowledge which is basically different from that of man. And if some scholars regard eloquence, rhetoric, hidden and mysterious reports and scientific miracle as the miracle of the Quran, they are horizontal to the main miraculous aspect, because the Quran is the speech of the absolute all-Wise God, so it is natural for the Quran to have these external and secondary aspects.     مسئله اعجاز ارتباط نزدیکی با اثبات نبوت انبیا دارد و نیز از بحث‌های کلامی مهم در زمینه علوم قرآن است. در طول تاریخ نیز علما و اندیشمندان بسیاری درباره آن قلم‌فرسایی کرده‌اند و وجوه اعجازی مختلفی برای قرآن برشمرده‌اند؛ از جمله: اعجاز بیانی، اخبار غیبی، و اعجاز علمی. در تعریف اعجاز همه اتفاق نظر دارند که مفهوم عجز و ناتوانی در آن نهفته است. اما نکته‌ای که در این میان مغفول مانده، عامل عجز است که اگر به‌درستی تبیین شود، وجه اصلی اعجاز قرآن نیز مشخص می‌شود. در این نوشتار ابتدا عناصر و ویژگی‌های ناتوان‌کنندهٔ مشترک در بین قرآن و دیگر معجزات پیامبران را تحلیل می‌کنیم و سپس تعریف اعجاز و اهداف معجزات را بازنگری می‌کنیم و تقسیم‌بندی جدیدی از انواع اعجاز به دست می‌دهیم. بدین‌منظور در بخش ابتدایی اقوال علمای سلف و دیدگاه‌های آنها را بیان می‌کنیم و در بخش دوم، علاوه بر نقد دیدگاه آنها به اثبات ادعای خود، با توجه به آیات قرآن و استدلال‌های منطقی می‌پردازیم. به نظر می‌رسد تنها وجه اعجاز قرآن این است که قرآن علم خدا است و علم خدا با علم بشر تفاوت اساسی دارد و اگر برخی از علما وجه اعجاز قرآن را فصاحت و بلاغت و اخبار غیبی و اعجاز علمی گرفته‌اند اینها در عرض وجه اصلی قرار دارد. زیرا متکلم قرآن حکیم علی‌الاطلاق است و طبیعی است که قرآن این ویژگی‌های ظاهری و ثانوی را داشته باشد. <strong><br /></strong> https://pfk.qom.ac.ir/article_625_1b674643cc11f90f4aa51d255e1d23ce.pdf