دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 21 1 2019 03 21 The Role of Knowledge and Action in Man’s Gradual Perfection According to Sadra نقش علم و عمل در تکامل آدمی از نظر ملاصدرا 5 23 1233 10.22091/pfk.2019.2751.1799 FA محمد ذبیحی استاد گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه قم، ایران 0000-0002-5749-0261 علی اله بداشتی استاد گروه فلسفه و کلام ، دانشگاه قم، ایران 0000000269186646 علی نجات رای زن دانشجوی دکتری گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه قم، ایران Journal Article 2017 12 23 Mohammad Zabihi* ׀ Ali Alahbadashti** ׀ Ali Raizan*** Received: 24/08/2018 | Accepted: 02/01/2019 Abstract The Human soul has two faculties of theoretical intellect and practical intellect. The soul’s divine matter has the potential to elevate and seek absolute perfection and if man abandons it purposelessly, it will go towards darkness. The gradually perfecting and evolutionary qualities of the soul are among the indisputable principles of Sadrian philosophy and substantive motion is one of its main arguments. Based on this, man is constantly in a state of motion and becoming. The main discourse of this article is that man’s gradually perfecting motion in Sadrian philosophy towards ultimate happiness and the peak of existence is not possible except through knowledge and action. Knowledge and action correlate to one another and each is the cause for the development and actualization of a more perfect degree of the other. Although, in terms of assigning value knowledge is higher than action because in the initial stage knowledge is the cause for action in a way that without it action has no meaning; and in higher stages as well, knowledge is the purpose of action and action is the prelude and constituent of knowledge which results in the removal of inner and outer obstacles and veils, i.e. it creates the groundwork so that man’s divine existence becomes manifest and results in a knowledge known as “Divine Knowledge”. «نفس ناطقه» فصل ممیّز انسان از دیگر انواع و «کمال عقلی» فصل ممیّز آدمیان از یک‌دیگر است. نفس ناطقه دارای دو قوۀ عقل نظری و عقل عملی است. لطیفۀ ملکوتی نفس که سرّی از اسرار الهی است ظرفیت ترقّی و استکمال به سوی واجب تعالی دارد و اگر انسان آن را مُهمل رها کند به سوی ظلمت و تاریکی خواهد رفت. تحوّل‌پذیری و استکمال نفس از اصول مسلّم فلسفۀ صدرایی است و حرکت جوهری یکی از عمده‌ترین دلایل آن است. بر این اساس، آدمی پیوسته در حال پویایی و صیرورت است و هیچ توقّف و ایستایی ندارد. سخن اصلی ما در این مقاله این است که حرکت کمالی جز از رهگذر علم و عمل میسّر نخواهد شد. کمال و سعادت در فلسفۀ صدرایی برخاسته از وجود است و راه آن از طریق علم و عمل که بال‌های صعود به آسمان سعادت و قلۀ هِرم هستی‌‌اند، می‌گذرد. علم و عمل لازم و ملزوم یکدیگرند و هر یک سبب رشد دیگری و تحقّق مرتبه کامل‌تری از آن برای انسان می‌شود. البته، در مقام ارزش‌گذاری، علم، برتر از عمل است؛ زیرا هم در مرحلۀ ابتدایی، علم سبب عمل است؛ به‌گونه‌ای که در نبود نظر، عمل معنایی ندارد و هم در مراتب بالاتر، معرفت غایت عمل است و عمل مقدمه و مقوّم نظر است که موجب رفع موانع و حجاب‌های درونی و بیرونی می‌شود، یعنی زمینه‌ای فراهم می‌کند تا وجود ملکوتی‌ انسان نمایان و به علمی که از آن تعبیر به «معرفت ربوبی» می‌شود، منجر شود.

https://pfk.qom.ac.ir/article_1233_fb63e2f31cb8ec6e1db8b04f446608cd.pdf

دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 21 1 2019 03 21 A Study of Jalal al-Din Davani’s View Regarding the Relationship between Possible Beings and the Necessary Being: Dependency or Relationality? بررسی رابط و یا رابطی بودن ممکنات از نظر جلال‌الدین دوانی 25 46 1329 10.22091/pfk.2017.1447.1471 FA الهه زارع دانشجوی دکتری حکمت متعالیه دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران عباس جوارشکیان دانشیار گروه فلسفه و حکمت، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران (نویسنده مسئول) ׀ قاسم کاکایی استاد گروه الهیات و کلام اسلامی دانشگاه شیراز، ایران 0000-0000-0000-0000 سید مرتضی حسینی شاهرودی استاد گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد، ایران Journal Article 2016 10 26 Received: 24/02/2018 | Accepted: 13/08/2018 According to Sadra, the relationship between possible beings and the Necessary Being is dependency. He believes that all other Muslim philosophers before him, including Jalal al-Din Davani understood this relationship to be relational. However, Davani, who in his works holds that the relation between the cause and the effect is a kind of “attribution”, explains this relation in two different forms, the first of which is known as the theory of Zawq al-Ta'alluh (Inclination to Divinity); from his views in this regard one can mostly conclude the relationality of possible beings. In the second form he uses the concept of emanation instead of causality and the notion of the source of attributions (Um al-Nisab) to more precisely explain the concept of “attribution” and considers it to be synonymous with manifestation and emanation in a way that one can say Davani's view corresponds to that of Sadra concerning personal unity. In this paper, firstly it is shown that the second approach to Davani's view is a more complete and precise one and secondly, it is concluded that two matters caused Sadra to believe that Davani considered possible beings to be relational beings: Davani’s unsuccessful explanation of his intended meaning and Sadra’s inattention to the second form of the explanation of “attribution”. 🞕 Zare, I., Jevareshkian, A., Kakaei, Q. & Hosseini Shahroudi, S. M. (2019). A Study of Jalal al-Din Davani’s View Regarding the Relationship between Possible Beings and the Necessary Being: Dependency or Relationality?. The Journal of Philosophical - Theological Research, 21(79), 25۔ 46. https://doi.org/ 10.22091/pfk.2017.1447.1471. تاریخ دریافت: ۰۵/۱۱/۱۳۹۶ | تاریخ پذیرش: ۲۲/۰۵/۱۳۹۷ ملاصدرا با اعتقاد به رابط بودن ممکنات، مدعی است که از سخنان همۀ حکمای پیش از خود، از جمله جلال‌الدین دوانی رابطی بودن ممکنات استتناج می‌شود، اما دوانی که در آثار خود رابطۀ ممکنات و علّت را با مفهوم «انتساب» بیان می‌کند، این مسئله را به دو شکل مطرح کرده است: شکل اول همان امری است که به نظریۀ «ذوق‌التأله» شهرت دارد، اما در شکل دوم با تکیه بر تعبیر تشأن به جای رابطۀ علّی معلولی و توضیح مفهوم ام‌النسب، مفهوم انتساب را به نحو دقیق‌تری عنوان می‌کند؛ به صورتی که قابل تطبیق با وجود رابط در دستگاه وحدت شخصی ملاصدراست. در مقالۀ حاضر با پذیرش شکل دوم به عنوان نظریۀ کامل‌تر و دقیق‌تر دوانی، چنین نتیجه‌‌گیری می‌‌شود که آن‌چه موجب شده ملاصدرا معتقد باشد، دوانی ممکنات را وجود رابطی می‌داند دو امر است: یکی بیان ناموفق دوانی از مقصود خود و دیگری عدم توجه ملاصدرا به شکل دومِ بیان انتساب. 🞕 زارع، الهه. جوارشکیان، عباس. کاکایی، عباس، حسینی شاهرودی، سید مرتضی. (۱۳۹۸). بررسی رابط و یا رابطی بودن ممکنات از نظر جلال‌الدین دوانی. فصلنامه پژوهش‌های فلسفی۔کلامی. ۲۱ (۷۹)، ۲۵۔۴۶. https://doi.org/ 10.22091/pfk.2017.1447.1471

https://pfk.qom.ac.ir/article_1329_2ceccf73e771b94380d305c0863e6276.pdf

دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 21 1 2019 03 21 The Equality of Tajarri and ‘Isyan in Violating the Law of Will برابری عصیان و تجرّی در نقض قانون اراده 47 69 1330 10.22091/pfk.2017.1678.1530 FA امیر دیوانی دانشیار گروه فلسفه دانشگاه مفید، قم، ایران Journal Article 2017 01 01 Received: 06/01/2018 | Accepted: 16/10/2018 This article focuses on the relation between Tajarri (insolence, audacity) and the Law of Will: has the Law of Will been violated in instances of Tajarri or, in other words, has the Law of Will been disobeyed, broken and defied? This article does not focus on the circumstance of the external act in which Tajarri has occurred. Therefore, one can consider the present discussion to apply to instances where an external act has not taken place, a circumstance that the agent abstains from committing an act against the law due to the presence of obstacles and in doing so does not extend Tajarri to the domain outside of his self. It will be shown that in the area of natural dispute and conflict, there has certainly been no violation of the law, in the same way that in instances of ‘Isyan (transgression), there has absolutely been a breach of the law; in this case, the violatation of the law by the agent in instances of Tajarri is linked with the violation of the law by the agent in instances of ‘Isyan in terms of ruling; rather, it can be said that the violation of the law by the agent in instances of Tajarri has no difference from that of ‘Isyan. 🞕 Divani, A., (2019). The Equality of Tajarri and ‘Isyan in Violating the Law of Will. The Journal of Philosophical - Theological Research, 21(79), 47۔70. https://doi.org/10.22091/pfk.2017.1678.1530. تاریخ دریافت: ۱۶/۱۰/۱۳۹۶ | تاریخ پذیرش: ۲۴/۰۷/۱۳۹۷ این نوشته ناظر است به نسبت تجرّی [= گستاخی، بی‌پروایی] با قانون اراده و این‌که آیا در موارد تجرّی قانون اراده نقض شده است یا به تعبیر دیگر، آیا در تجرّی، از قانون اراده سرپیچی، عصیان و تمرّد شده است. این نوشته بر موقعیت فعل خارجی که تجرّی در ضمن آن واقع شده است، متمرکز نیست. از این‌رو، می‌توان بحث حاضر را در مواردی جاری دانست که اصلاً فعل خارجی صورت نگرفته است؛ موقعیتی که مکلّف به دلیل یک مانع خارجی از انجام دادن عمل برخلاف قانون دست می‌کشد و تجرّی را تا حیطۀ خارج از نفس خود امتداد نمی‌دهد. نشان داده خواهد شد که بی‌شک، در منطقۀ جدل و ستیزۀ طبیعی، نقض قانون اتفاق نیفتاده است؛ همان‌طور که در موارد عصیان از قانون مسلماً این نقض به فعلیّت رسیده است. در این میان، نقض فاعلی قانون موارد تجرّی را از نظر حکمی به عصیان ملحق می‌سازد، بلکه می‌توان گفت متجرّی در نقض فاعلی قانون هیچ تفاوتی با عاصی و متمرّد از قانون ندارد. 🞕 دیوانی، امیر. (۱۳۹۸). برابری عصیان و تجرّی در نقض قانون اراده. فصلنامه پژوهش‌های فلسفی۔کلامی. ۲۱ (۷۹) ۴۷۔۷۰. https://doi.org/ 10.22091/pfk.2017.1678.1530

https://pfk.qom.ac.ir/article_1330_1163ba68e8e8127fdbf2c9582774912c.pdf

دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 21 1 2019 03 21 The Subject’s Embodiment In The Midst of Ontology And Ethics: A Phenomenological Survey of The Body In Martin Heidegger And Emmanuel Levinas’ Thoughts بدن‌مندی سوژه در میانۀ هستی‌شناسی و اخلاق: واکاوی پدیدارشناسانه بَدن در اندیشۀ هایدگر و لویناس 71 96 1334 10.22091/jptr-pfk.2019.2889.1825 FA محمدرضا ریخته گران دانشیار فلسفه، گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، ایران علیرضا صیادمنصور دانشجوی دکترای تخصصی فلسفه (محض)، گروه فلسفه، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، ایران 0000-0003-2290-0002 Journal Article 2018 02 01 Received: 01/02/2018 | Accepted: 09/04/2019 In his Being and Time, Heidegger does not illustrate Dasein’s embodiment but he postpones his illustration for some time in the future, namely in his Zollikon Seminars (1959-1969). In the seminars, Heidegger provides his clearest elucidation for this primordial fact that Dasein’s embodiment is openness to the world; Dasein’s existence extends beyond and over its physical body thereby construing and analysing the world from an existential standpoint. He puts forward the title “bodying forth” for this primordial fact. Dissimilarly, Levinas, by adopting his peculiar ethical approach, criticises the Heideggerian Dasein: Heideggerian Dasein is sufficiently not human (i.e. “from flesh-and-blood”). Levinas lays stress upon the fact that the subject’s face-to-face encounter with the Other can be taken from the perspective of embodied reality. A novel wisdom of the body will be constituted in the context of the I’s ethical relationship with the Other and the I’s widely open receptivity to fulfilling the Other’s demands and needs. In this paper, having made an investigation into the subject’s embodiment in both philosophers’ different phenomenologies, a serious scrutiny will be given to the Levinasian critique of Dasein as it is insufficiently constituted “from flesh-and-blood 🞕 Rikhtegaran, M., & Sayadmansour, A. (2019). The Subject’s Embodiment In The Midst of Ontology And Ethics: A Phenomenological Survey of The Body In Martin Heidegger And Emmanuel Levinas’ Thoughts. The Journal of Philosophical - Theological Research, 21(79), 71۔96. https://doi.org/10.22091/jptr-pfk.2019.2889.1825 تاریخ دریافت: ۱۲/۱۱/۱۳۹۶ | تاریخ پذیرش: ۲۰/۰۱/۱۳۹۸ هایدگر در هستی و زمان به بحث از بدن‌مندی «دازاین» نپرداخته است و آن‌‌ را به مجالی دیگر موکول کرده است، یعنی در درس‌‌گفتارهای زولیکون (1969۔1959م) - که برای پزشکان و روان‌شناسان سوئیسی ارائه شده‌‌اند. او این واقعیت بنیادین که بدن‌‌مندیِ دازاین گشایشی به روی جهان است، اگزیستانس او فرای بدن فیزیکی اوست و می‌‌تواند جهان را در افق بدن‌‌مندی‌‌اش تفسیر نماید را با عنوان «بدن‌‌بخشی پیش‌‌رونده» معرفی می‌‌کند. در طرف مقابل، لویناس با رویکرد اخلاقی خاص خود به نقدِ دازاین هایدگری می‌‌پردازد: دازاین هایدگری آن‌‌جوری که باید انضمامی و «از گوشت و خون» دیگر آدمیان نیست! لویناس بر این عقیده پافشاری می‌‌کند که مواجهۀ چهره به چهره سوژه با دیگری - در مقام شرط امکان اخلاق - ذیل واقعیتِ بدن‌‌مندانه می‌‌گنجد. حکمت نوین بدن در بستر برقراری رابطۀ اخلاقی من با دیگری و گشودگی من دربرابر طلب و نیازهای او شکل می‌‌گیرد. در این مقاله، ضمن واکاوی پدیده بدن‌‌مندی سوژه در پدیدارشناسی‌‌های متفاوت این دو فیلسوف به مداقّه درباب نقد لویناس، یعنی «از گوشت و خون» نبودن دازاین هایدگری پرداخته خواهد شد. [1]. این مقاله مستخرج از رساله دکترای تخصصی فلسفه (محض) با عنوان «اهمیت بدن‌مندی سوژه در پدیدارشناسی اخلاقی امانوئل لویناس» است. 🞕 ریخته‌گران، محمدرضا، صیّادمنصور، علیرضا. (۱۳۹۸). بدن‌مندی سوژه در میانۀ هستی‌شناسی و اخلاق: واکاوی پدیدارشناسانه بَدن در اندیشۀ هایدگر و لویناس. فصلنامه پژوهش‌های فلسفی۔کلامی. ۲۱ (۷۹)، ۷۱۔۹۶. https://doi.org/10.22091/jptr-pfk.2019.2889.1825

https://pfk.qom.ac.ir/article_1334_969a9306393ab236df446ffdbcbd245c.pdf

دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 21 1 2019 03 21 Absent causation and a critical review of a non-realistic theory علیّت عدمی و بررسی یک روایتِ ناواقع‌گرایانه 97 120 1327 10.22091/jptr-pfk.2019.3417.1924 FA سید علی طالقانی استادیار گروه فلسفه و کلام، دانشگاه باقرالعلوم(ع)، ایران 0000-0002-2755-4981 Journal Article 2018 07 22 Absence Causation and a Critical Review of a Non-Realistic Theory Sayyed Ali Taleghani* Received: 22/07/2018 | Accepted: 11/02/2019 Abstract Causality in some contexts such as “Hamid’s failure to water his plants was a cause of their death.” and “Rickets is caused by a deficiency of vitamin D” can be called "absence causation". In this paper, the main question is whether the use of the term “cause” in such instances due to carelessness and a misuse of language or denotes something that is real and independent of our minds. Defending the first view can be called “anti-realism” in absence causation and the second as “anti-realism”. Helen Beebee is one of the contemporary philosophers that defend anti-realistic theory of absence causation. Her main argument is, in short, as Davidson said, that causation is a relation between events, whereas there are no negative events, therefore, there is no genuine absence causation. However, the main objection that those like her encounter is the common and strong linguistic intuition in sentences like Hamid’s inattentiveness to plants. Beebee has argued that our intuitions in these cases are wrong and the author strives to show that her arguments have failed to achieve this goal. ع * Department of Philosophy and Theology, Baqir al-Olum University ׀ sa.taleghani@bou.ac.ir 🞕 Taleghani, S. A. (2019). Absence Causation and a Critical Review of a Non-Realistic Theory. The Journal of Philosophical-Theological Research, 21(79), 97۔ 120. https://doi.org/ 10.22091/jptr-pfk.2019.3417.1924. 🞕 تاریخ دریافت: 31/0۴/۱۳۹۷ | تاریخ پذیرش: ۲۲/۱۱/۱۳۹۷ در زبان روزمره، زبان علمی، احکام اخلاقی و دعاوی حقوقی جملات زیادی وجود دارد که در آنها امری عدمی، علّت یا معلول یا هم علّت و هم معلول واقع شده است؛ جملاتی مانند: «بی‌توجهیِ حامد به گُل‌ها علّت از میان رفتن‌ آنهاست»، «کمبود ویتامینِ دی علّت بیماری نرم‌استخوانی است» و «خودداری جرّاح از جراحی، علّت مرگ بیمار است». علیّت مورد استفاده در این جملات را می‌توان «علیّت عدمی» خواند. یک پرسش اساسی دربارۀ این دست جملات این است که آیا کاربرد واژۀ «علت» در چنین مواردی، ناشی از بی‌دقتی و تسامح است یا حاکی از امری واقعی و مستقل از ذهن ما. به بیان دیگر، آیا باید تعبیر «علیّت» در این جملات را واقع‌گرایانه خوانده، حاکی از امری عینی دانست و یا آن‌که باید آنها را ناواقع‌گرایانه خواند و بیانِ محرَّفی از واقعیت شمرد. هلن بیبی از جمله فیلسوفان تحلیلی است که از موضعی دیویدسونی بر ناواقع‌گرایی در علیّت عدمی استدلال کرده‌ است. نگارنده پس از توضیح کوتاه علیّت عدمی و طرح مسئله، به صورت‌بندی و ارزیابی استدلال‌های بیبی پرداخته، نشان داده که استدلال‌های او ناتمام است. ادعای نویسنده در اینجا، صرفاً انتقادی و سلبی است و به منزلۀ دفاع از واقع‌گرایی در علیّت عدمی نیست. طالقانی ، سید علی. (۱۳۹۸). علیّت عدمی و بررسی یک روایتِ ناواقع‌گرایانه. فصلنامه پژوهش‌های فلسفی۔کلامی. ۲۱ (۷۹)، ۹۷۔۱۲۰. https://doi.org/ 10.22091/jptr-pfk.2019.3417.1924

https://pfk.qom.ac.ir/article_1327_1a230b9c222e8a9def57110cc5c0c690.pdf

دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 21 1 2019 03 21 Morality And Alienation A Criticism of Railton’s Version of Consequentialism اخلاقی‌ زیستن و بیگانگی؛ نقدی بر تقریر ریلتون از پیامدنگری 121 146 1333 10.22091/pfk.2019.3696.1977 FA مینو حجت استادیار گروه معارف، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2018 10 21 Received: 21/10/2018 | Accepted: 13/01/2019 In recent decades, one of the challenges facing morality is its alleged conflict with what are among the most important factors of human happiness. It is claimed that adopting moral theories may alienate one from that which makes one’s life worthwhile, such as affections, personal commitments, as well as from other people. In his paper, “Alienation, Consequentialism, and the Demands of Morality”, Railton attempts to answer this objection from a consequentialist point of view. For this purpose, he has formulated a new version of consequentialism, which he calls “sophisticated consequentialism”. This version, he thinks, avoids the necessity of alienation. This paper first provides an explanation of Railton’s formulation of consequentialism and the goes on to criticize the solution he has devised for the problem of alienation by using this formulation and while showing certain incoherencies in the proposed formulation, rejects it as a new version of consequentialism. It is also argued that there are problems in how Railton’s account solves the problem of alienation which ultimately render it non-consequentialist. * University of Shahid Beheshti ׀ m-hojjat@sbu.ac.ir 🞕 Hojjat, M. (2019). Morality And AlienationA Criticism of Railton’s Version of Consequentialism. The Journal of Philosophical - Theological Research, 21(79), 121۔ 142. https://doi.org/ 10.22091/pfk.2019.3696.1977. تاریخ دریافت: ۲۹/0۷/۱۳۹۷ | تاریخ پذیرش: ۲۳/۱۰/۱۳۹۷ یکی از چالش‌های پیشِ روی اخلاق، در دهه‌های اخیر، ادعای عدم سازگاری اخلاق با اموری است که از جملۀ مهمترین عواملِ سازندۀ سعادت انسان‌اند. ادعا شده است که گاه تبعیت از نظریه‌های اخلاقی شخص را با بعضی از امور بسیار ارزشمند زندگی او، از جمله عواطف و تعهدات شخصی‌اش و نیز از دیگر انسان‌ها بیگانه می‌سازد. ریلتون در مقالۀ «بیگانگی، پیامدنگری و اقتضائات اخلاقی بودن» سعی می‌کند که از جانب دیدگاه پیامدنگری به این ایراد پاسخ گوید. او، به این منظور، تقریری از پیامدنگری را، تحت عنوان «پیامدنگری ‌‌سنجیده‌کارانه»، مطرح می‌سازد که در نظر او، از اقتضاء بیگانگی می‌رهد. این مقاله، پس از توضیح تقریر ریلتون از پیامدنگری، به نقد تدبیری می‌پردازد که او از طریقِ طرحِ این تقریر برای حل معضل بیگانگی اندیشیده است و ضمن نشان دادن بعضی تعارضات در دیدگاه پیشنهاد شده، آن را به عنوان نوعی متمایز نمی‌پذیرد. توفیق تقریر مذکور در حلّ مشکل بیگانگی را نیز با مشکلاتی مواجه می‌بیند که به عدول از دیدگاه پیامدنگرانه می‌انجامد. کلیدواژه‌ها 🞕 . حجت، مینو. (۱۳۹۸). اخلاقی‌ زیستن و بیگانگی؛ نقدی بر تقریر ریلتون از پیامدنگری. فصلنامه پژوهش‌های فلسفی۔کلامی. ۲۱ (۷۹) ۱۲۱۔۱۴۲. https://doi.org/ 10.22091/pfk.2019.3696.1977

https://pfk.qom.ac.ir/article_1333_8fa3e1612587560849492111fbe3ac0c.pdf

دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 21 1 2019 03 21 The Role of Imagination in Constituting Objectivity According to Kant کارکرد تخیل در تقویم عینیت از منظر کانت 143 164 1331 10.22091/jptr-pfk.2019.2502.1744 FA علی سلمانی دانشیار دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران 0000-0002-5133-0072 سعید حاج رشیدیان دانش آموخته فلسفه هنر دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Journal Article 2017 10 01 Received: 01/10/2017 | Accepted: 016/03/2019 Abstract Kant believes providing objectivity is one of the most essential functions of imagination. The role of imagination in establishing objectivity includes both the epistemic determinant judgment related to understanding, and the aesthetic reflective judgment. Kant constantly places imagination in connection with matters such as understanding, self-consciousness and/or pure intuition, or common sense, and reflective judgment. Imagination has always maintained a core role in relation to other faculties of cognition. This role could be simply regarded as the possibility of constituting objectivity. This paper seeks, in the first step, to critique pure reason by addressing how imagination in relation with understanding serves as a source of objectivity and then provides answers as to how imagination in its unity with common sense and the operation of reflection presented in the critique of the faculty of judgment, provides an objective reference to them, without which, the common validity for aesthetic-taste judgment will be lost. Hence, in Kant’s view, imagination has a requisite role in providing objectivity. 🞕 salmani, A., Haj Rashidian, S. (2019). The Role of Imagination in Constituting Objectivity According to Kant. The Journal of Philosophical - Theological Research, 21(79), 143۔ 164. https://10.22091/jptr-pfk.2019.2502.1744. کارکرد تخیّل در تقویم عینیت از منظر کانت علی سلمانی* ׀ سعید حاج رشیدیان** تاریخ دریافت: 0۹/0۷/۱۳۹۶ | تاریخ پذیرش: ۲۵/۱۲/۱۳۹۷ چکیده کانت معتقد است که یکی از اساسی‌ترین کارکردهای تخیّل، فراهم آوردن عینیت است. نقش تخیّل در تقویم عینیت هم شامل احکام متعیّن ‌شناختی مربوط به فاهمه است و هم شامل احکام تأملی زیبایی‌شناختی. او همواره تخیّل را در ارتباط با اموری همچون فاهمه و خودادراکی نفسانی و شهودهای محض، یا حسِّ مشترک و حکم تأملی قرار می‌دهد. تخیّل در ارتباط با دیگر قوای شناسایی همواره نقش محوری داشته است. این نقش را به‌ سادگی می‌توان امکان تقویم عینیت دانست. این نوشتار در گام نخست، به مسئلۀ چگونگی تأمین عینیت از سوی تخیّل در همکاری‌اش با فاهمه - در نقد عقل محض - خواهد پرداخت و سپس به این سؤال خواهد پرداخت که تخیّل چگونه در اتّحاد با حس مشترک و عمل تأمل مطرح شده در نقد قوۀ حکم فراهم‌آورندۀ مرجعی عینی برای آنهاست؛ به گونه‌ای که بدون آن امکان اعتبار همگانی برای احکام ذوقی۔ زیبایی‌شناختی از دست خواهد رفت. 🞕 سلمانی، علی. حاج رشیدیان، سعید. (۱۳۹۸). کارکرد تخیّل در تقویم عینیت از منظر کانت . فصلنامه پژوهش‌های فلسفی۔کلامی. ۲۱ (۷۹) ۱۴۳۔۱۶۴. https://10.22091/jptr-pfk.2019.2502.1744

https://pfk.qom.ac.ir/article_1331_0f58c12e8e93dd2358a56e36e35a5069.pdf

دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 21 1 2019 03 21 Critical Analysis of the “No Relevant Difference” Argument in Defense of the Rights of Artificial Intelligences تحلیل انتقادی استدلال «عدم تفاوت مربوط» در دفاع از حقوق هوش مصنوعی 165 190 1328 10.22091/jptr-pfk.2019.3925.2023 FA علیرضا مازاریان دکتری فلسفه ذهن، پژوهشکده علوم شناختی، تهران، ایران 0000-0002-8071-0736 Journal Article 2018 12 30 Received: 31/10/2018 | Accepted: 28/02/2019 There are many new philosophical queries about the moral status and rights of artificial intelligences; questions such as whether such entities can be considered as morally responsible entities and as having special rights. Recently, the contemporary philosophy of mind philosopher, Eric Schwitzgebel, has tried to defend the possibility of equal rights of AIs and human beings (in an imaginary future), by designing a new argument (2015). In this paper, after an introduction, the author reviews and analyzes the main argument and then deals with four criticisms witch Schwitzgebel himself has presented and rejected and ultimately, the author presents and explains two new critiques against the argument. According to the writer, though the argument regarding his new criticisms and some other probable critiques is not convincing, or at least needs to be corrected, however, it holds appeal and raises questions and may open a new horizon for future questions and researches.[1] Keywords [1]. I consider it my duty to thank Tyler Burge (UCLA), Eric Schwitzgebel (University of California, Riverside), Sam Cumming (UCLA) and David Chalmers (New York University) for their beneficial conversations and emails regarding Schwitzgebel’s argument and the two final critiques. Also I am very grateful to the reviewers for the Journal of Philosophical Theological Research for their precise comments. 🞕 Mazarian, A. (2019). Critical Analysis of the “No Relevant Difference” Argument in Defense of the Rights of Artificial Intelligences, The Journal of Philosophical-Theological Research, 21(79), 165۔ 190. https://doi.org/ 10.22091/jptr-pfk.2019.3925.2023. تاریخ دریافت: 0۹/0۸/۱۳۹۷ | تاریخ پذیرش: 0۹/۱۲/۱۳۹۷ پرسش‌های فلسفی نوظهور دربارۀ جایگاه اخلاقی و حقوق هویات دارای هوش مصنوعی فراوان است؛ پرسش‌هایی نظیر این‌که آیا می‌توان چنین هویاتی را دارای مسئولیت اخلاقی و همچنین حقوق ویژه دانست. اخیراً، اریک شویتسگبل، فیلسوف ذهن معاصر، با طرح استدلالی جدید کوشیده است از امکان حقوق یکسان هوش مصنوعی و انسان در یک آیندۀ فرضی دفاع کند. من در این نوشتار، پس از توضیحاتی مقدماتی، اصل استدلال را تقریر و تحلیل می‌کنم. سپس به چهار نقد مختلف در برابر این استدلال که شویتسگبل طرح و رد کرده، می‌پردازم و در نهایت، دو نقد جدید را در برابر این استدلال طرح و ارائه خواهم کرد. به نظر من اگرچه استدلال مزبور، با توجه به دو نقد من و نقدهای احتمالی دیگران قانع‌کننده نیست، یا دست‌کم نیاز به اصلاحیه‌هایی دارد، اما از جذابیت و پرسش‌برانگیزی خوبی برخوردار است و می‌تواند دریچه‌ای جدید به روی پرسش‌ها و پژوهش‌های بعدی بگشاید. 🞕 مازاریان، علیرضا. (۱۳۹۸). تحلیل انتقادی استدلال «عدم تفاوت مربوط» در دفاع از حقوق هوش مصنوعی. فصلنامه پژوهش‌های فلسفی۔کلامی. ۲۱ (۷۹) ۱۶۵۔۱۹۰. https://doi.org/ 10.22091/jptr-pfk.2019.3925.2023

https://pfk.qom.ac.ir/article_1328_ff96a014de7cfccd5a7cc0ecd0a66f88.pdf

دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 21 1 2019 03 21 Art, Public Sphere: An Effort to Understand Arendt’s Philosophy of Art هنر، حیطۀ عمومی؛ تلاشی برای دست‌یابی به فلسفۀ هنر آرنت 191 212 1332 10.22091/jptr-pfk.2019.2614.1771 FA مهرداد بهراد دانشجوی دکتری فلسفه هنر دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، ایران شهلا اسلامی استادیار دانشکده فلسفه و الهیات دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، ایران Journal Article 2017 11 13 Received: 00/00/2018 | Accepted: 00/00/2018 Hannah Arendt’s philosophical thoughts have some theoretical proximity with her compatriot mentor Martin Heidegger and on the other hand are directly influenced by contemporary political events like the rising of new forms of regimes and the Second World War. Hannah Arendt is a political philosopher who understands art to be a way to achieve a type of political life and tries to revive a type of political social life which she believes has been corrupted and lost in the modern era by using a liberal foundation like art. Considering that Arendt has not written a distinct and compiled work under the title of political aesthetics or philosophy of art, in this paper we will try to understand her aesthetics which has been presented in the context of a type of political philosophy by collecting, compiling, reviewing and analyzing Arendt’s scattered views in her books, articles, lessons and notes. In Arendt’s philosophy, the disappearance and corruption of the political character of human life is closely related to the corruption and transmutation of the public sphere. Therefore, the public sphere and its maintenance can somehow be considered as Arendt’s political philosophy ideal. The importance of this topic can be realized only when we understand how Arendt thinks the maintenance of the public sphere requires the existence of diversities and how the maintenance of diversity requires art. Due to the character of her philosophy we will review the philosophical foundations which were undefined in her works to make it possible to understand her aim of some kind of political aesthetics which is hidden in her philosophy. 🞕 Eslami, S., Behrad, M. (2019). Art, Public Sphere: An Effort to Understand Arendt’s Philosophy of Art. The Journal of Philosophical-Theological Research, 21(79), 191۔ 212. https://doi.org/10.22091/jptr-pfk.2019.2614.1771. تاریخ دریافت: 0۹/0۳/۱۳۹۷ | تاریخ پذیرش: 0۷/0۷/۱۳۹۷ هانا آرنت فیلسوفی سیاسی‌ای است که هنر را به عنوان امکانی برای تحقّق نوعی حیات سیاسی می‌فهمد و تلاش می‌کند تا با استفاده از مبنای رهایی‌بخشی به نام هنر، نوعی از حیات سیاسی را که به زعم او در دوران جدید مخدوش و مفقود شده احیا کند. با توجّه به آن‌که آرنت هرگز اثری مجزّا و مدوّن ذیل عنوان زیبایی‌شناسی سیاسی یا فلسفۀ هنر ننگاشته است، در این مقاله، با گردآوری، تدوین و بازاندیشی و تحلیل آرای پراکندۀ آرنت در کتب، مقالات، درس‌گفتارها و یادداشت‌های او، به نظریّۀ زیبایی‌شناسی آرنت که در افق نوعی فلسفۀ سیاسی طرح‌ریزی می‌شود، دست خواهیم یافت. مخدوش شدن و ناپدید شدن خاصیّت سیاسی حیات بشری در فلسفۀ آرنت پیوند و ارتباطی بسیار نزدیک به مخدوش شدن، گشت و استحاله حیطۀ عمومی دارد. از این رو، حیطۀ عمومی و برپا‌‌داشتن آن به نوعی آرمان فلسفۀ سیاسی آرنت به‌حساب می‌آید. 🞕 بهراد، مهرداد. اسلامی، شهلا. (۱۳۹۸). هنر، حیطۀ عمومی؛ تلاشی برای دست‌یابی به فلسفۀ هنر آرنت. فصلنامه پژوهش‌های فلسفی۔کلامی. ۲۱ (۷۹) ۱۹۱۔۲۱۲. https://doi.org/10.22091/jptr-pfk.2019.2614.1771

https://pfk.qom.ac.ir/article_1332_bf5b1f6f2c2398f8cce1b9da94b9da86.pdf

دانشگاه قم پژوهش‌های فلسفی -کلامی 1735-9791 21 1 2019 03 21 Extended Abstracts in English Extended Abstracts in English 200 230 1594 10.22091/jptr.2019.1344 FA Journal Article 2020 07 03 https://pfk.qom.ac.ir/article_1594_1e326a0c9afb86642e3687d636e70804.pdf